نبشته‌ هايي براي بودن

اعترافات يك بالاتريني 1

بالاترين اگر همه‌ي اينترنت نباشد لااقل بخش مهمي از آن است. مثل MBCPersia , VOA كه همه ماهواره يا لاقل بخش مهمي از آن براي من است!
يادم مي‌آد بعد از چند روزي كه با بالاترين آشنا شدم به مدد دوستي كه خودش از قديمي‌ها (بالابان‌ها) بود براي عضويت دعوت شدم و بعدش به پيشنهاد من (شايد هم او!) آي‌دي هايمان را مبادله كرديم. اين‌جوري بود كه هر كي با آي‌دي خودش مطلب مي‌فرستاد و با آي‌دي اون‌يكي راي مثبت مي‌داد و در مواقع خاص در بخش نظرات مطالب پوز مخالفينش را مي‌شكست!
بعدش هم به دوست ديگه‌اي برخورديم و با اون‌هم تبادل آي‌دي كرديم و قصه ادامه يافت تا جايي كه يادم مي‌آيد زماني 17 آي‌دي داشتم و چه حالي مي‌كردم. يكي از دوستان به تقليد از امام خميني (در مورد شهيد بهشتي) به من مي‌گفت تو به تنهايي يك ملتي! البته بايد اعتراف كنم كه من در برابر بعضي‌ها توي كل‌كل با 17 راي كم ‌مي‌آوردم! تو خود بخوان حكايت آي‌دي هاي كمكي ديگران را!
… و روزي كه همه‌ي آي‌دي ها به مدد برادران جستجوگر گزارش شد و ما را بيرون كردند!
اما در اين پست مي‌خواستم درباره رفتارهاي چندگانه كاربران بالاترين بنويسم و طرز برخورد كاربران در يك موضوع واحد را با دادن لينك به موارد مورد نظر دنبال كنم كه مي‌گذارم براي دفعه بعد.

نقد بالاترين – 2

مي‌گويند دربرابر هر متن دوگونه نقد مي‌تواند رخ دهد: اول نقد نويسند و بعدي نقد محتواي نبشته. و من اضافه مي‌كنم نقد شيوه نگاشته شدن نبشته كه البته چندان كاربردي هم نيست.

بگذريم. مي‌دانيد امروزه (قبل از روي دادن پست‌مدرنيسم را مي‌گويم)نقد نويسنده را نقد نمي‌دانند و نقد را (حتي در حد شعار هم كه شده) به متن و محتواي نبشته پيوند مي‌دهند‌ و سعي مي‌كنند آن را آباد كنند!

پيرو لينكي كه در بالاترين بر نبشته‌ قبليم گذاشتم، سي و‌چند نفري راي داده (مثبت و منفي) ونتيجه آنكه لينك به صفحه اول منتقل شد و سي‌چند نظري هم هديه گرفتم.

در يك آناليز محتوايي، بيش از 23 نفر تيغ نقد را به جان نويسنده كشيده بودند. بعضي چون به صفحه شخصي من مراجعه كرده بودند نبشته بودند: در بالاترين تازه‌واردي پس بهتر بود كه مي‌گذاشتي بزرگتر شوي و بعدش نقدي مي‌نوشتي و عده‌اي از نورسيده بودنم استنتاج سقيم كرده‌ بودند كه بر قوانين ناواردم! و كسي هم از سر شفقت گفته بود غنچه‌اي و انر‍ژ‍ي زيادي نداري پس صبر كن!

اينها همه بر فرض درست‌بودن، نقد نبشته من نبود و نقد خودٍ بالاتريني من بود كه ارزش پاسخي ندارد. چرا كه مخرج مشترك همه‌شان اين است: ساكت باش ولو فعلا! و جوابشان چيزي جز قبول و يا عدم قبول نيست ، كه نبشتن اين مطلب ظاهرا انتخاب دوم است بر امرشان.

اما اقليتي نيز كم و بيش به نقد نبشته پيشين پرداخته بودند. خلاصه طرح و تئوريي كه دربخش قبل ارائه داده بودم اين است:

1 – بالاترين بنابر ايده اوليه دموكرات است و بالاتريني‌ها (بجز حسين درخشان اخراجي از آن) همه معتقدند كه اهل دموكراسي هستند.

2 – دموكراسي در كنار حسناتش دچار سيئاتي است كه انديشمندان به آن اعتراف دارند. از جمله تبديل شعار حكومت اكثريت به پوششي برزورگويي اقليت بر همه. كه شرح چگونگيش در آن نوشته رفت. 3 – از تركيب دو قسمت قبلي اين طور نتيجه گرفته مي‌شود كه بالاترين هم عملا (و يا لااقل نظرا ) به آين آفت مبتلاست. قرينه‌هايي نيز نشان داده بودم كه گوياي (متاسفانه) گرفتاري عملي بالاترين بدان آفت است. و سخنان ديگر از جمله مثال از وضعيت سياسي آمريكا وايران تا آمار اراده شده از اهالي لابي، در حكم حاشيه‌اي براي تفهيم منظور بود كه رد و قبول آن تاثير چنداني بر نتيجه ندارد.

براي رد طرح و تئوري من 3 راه وجود دارد:

اول) اينكه منكر دموكرات بودن طرح بنيانگذاران بالاترين شويم و يا منكر ادعا و عقيده بالاتريني‌ها مبني بر دموكرات بودن فضاي بالاترين شويم. نه من و نه هيچ كس در پانبشته‌هاي آن مطلب مدعي اين بخش نبود.

دوم) منكر آفات دموكراسي از جمله موردي كه اشاره به آن گذشت بشويم. كه يكي از كامنت‌گذران به آن اشاره كرده بود. البته بدون ارائه منطق و قرينه‌اي!

سوم) منكر استنتاجي منطقي باشيم كه از دو مقدمه اول برمي‌آمد كه خلاف عقل است.

به نظر مي‌رساند ناچاريم منطقا (و نه احساسا) به نتيجه اعتراف داشته باشيم. وبه جاي مخالفت به فكر چاره‌اي جهت رفع و يا لااقل كنترل خطر گفته شده باشيم.

نقد بالاترين – 1

اگر بخواهم درباره به ‌روزترين چيزهايي كه در اطرافم اتفاق مي‌افتد حرف بزنم حتما سايت بالاترين و تلويزيون رنگارنگ دو تا از موارد اصلي خواهند بود. البته اگر بشود از افزايش قيمت پودر و چاي و برنج و قهر كردن همسرم چشم‌پوشي كرد!

سايت بالاترين بنا به مرامنامه‌اش خود را فضايي دموكراتيك براي ارائه همه نظرها معرفي و اعلام مي‌كند: تو و من يك خواننده منفعل نيستيم بلكه بازديدكننده‌اي فعال هستيم كه مي‌نويسم و لينكهايي كه ارزش انتشارعمومي دارند را منتشر مي كنيم. به معرفي لينكهاي خوب ديگران كمك مي كنيم وبه لينكهاي (احتمالن) نامناسب ديگران راي منفي مي دهيم.

اين روش چيزي ندارد كه بتوان به آن انتقاد كرد. بالاترين نه تنها يك حادثه جالب بلكه شروع حركتي تازه در وب2 است. تا به حال سايتهايي همانند مثل دنباله ، مهندس و سرآخر دیگ ملّی پيدا شدند كه هر كدام با استفاده از ايده بالاترين و با تفاوتهايي جزئي با آن آغازبه كار كرده‌اند…

آنچه گفتم شرط انصاف بود كه بايد مي‌گفتم اما هدف اين مطلب نه شمردن خوبيهاي بالاترين كه انتقادي ملايم به آن است. دوستاني كه در رشته‌هاي علوم انساني مخصوصا سياست تحصيل و يا مطالعه‌اي داشته‌اند مي‌دانند دموكراسي نه بهترين شيوه ممكن بلكه حداكثربرترين شيوه موجود است.

دموكراسي (حاكميت همه بر همه) در كنار مزايايش، نقاط ضعفي دارد. بدون اينكه بخواهم در يك بحث تئوريك بي‌پايان وارد بشوم فقط به اين نكته اشاره مي‌كنم عموم مردم(در همه جا و هميشه) اول به خودشان و مسائل و منافع شخصي خودشان مي‌انديشند ودر مرحله بعدي به عنوان يك حق قابل چشم‌پوشي –و نه حتمي-  به مسايل اجتماعي مي‌پردازند.

در اين وضعيت براي كساني كه علاقه بيشتري به مداخله در امورعمومي دارند فضاي اعمال نفوذ باز مي‌شود. آنچه منتقدان دموكراسي به عنوان نتيجه اين شيوه حكومت به عنوان حكومت اقليت بر اكثريت از آن نام‌ مي‌برند، همين است و قابل انكار نيست.

مثلا درآمريكا ويا تمام جهان شايد تعداد يهوديها به 5% -و يا در همين حدود- هم نرسد ولي مهمترين گروه‌هاي نفوذ و لابي ‌تاثيرگذار را تشكيل مي‌دهند. حكايت ج.ا.ايران و سياست حاكمانش بر همه آشكار است. گروه و فكري كه تعداد و مقدارشان حتي كمتر از آن است كه اقليت نام بگيرند بر همه ملت ايران حكومت دارد!

اين مطلب عينا در بالاترين هم به چشم مي‌خورد. از بيش از 16هزار عضو بالاترين در روز حداكثر 300عضو وارد (Log in) سايت مي‌شوند و عموما جز عده‌اي كه به نظر من تعداشان بيشتر از 70 نفر نيست بقيه به اين فكرند كه مطلب وبلاگشان و يا لينكي كه به دليلي شخصي خوب به نظرشان رسيده را وارد كنند و احتمالا در محدوه‌اي كوچك راي جمع كنند. اما همان 70نفر گذشته (اعداد تقريبي هستند ولي با واقعيت فاصله چنداني ندارند) در يك لابي اعلام نشده به لينكهاي همديگر راي مي‌دهند و مال خود و ديگران را داغ مي‌كنند!

نتيجه اينكه لينكهاي اين اقليت 70نفري داغ شده و به صفحه اصلي مي‌رود و سر اكثريت بي‌كلاه مي‌ماند!

همين قدربس! اگر تحمل لابي گروه70 را آنقدر ديدم كه 70نفره به اين نويسنده يك لا قبا حمله نياوردند، ادامه خواهم داد.

تلويزيون رنگارنگ و شعارشان –تريبوني براي اكثريت خاموش- را براي زماني ديگر باقي مي‌گذارم.