كار موقت بردگي است

ببين!

من مدرنيسم و كمونيسم و از اين چيزها حاليم نميشه! فقط اينو مي‌دونم كه دوران برده‌داري تمام نشده!

اگه توي ايران باشي و سركار دولتي هستي مي‌دوني كه سالهاست از استخدام خبري نيست و آدمهاي مورد نيازشون را استخدام نمي‌كنند و با عناويني مثل پيمانكاري، پيماني، قرداد موقت يا كار خاص يا هزارتا كوفت و زهره‌مار ديگه از بخش خصوصي تامين مي‌كنند. اين قراردادهاي متفاوت با هم فرقي ندارد وشباهتش در موقت بودن است. تو براي اينكه قراردادت در پايان دوره (سه ماه، شش ماه) تمديد شود بايد مثل خر كاركني و حرف نزني و حتي كار بقيه افراد گروه و حتي كارهاي بي‌بطي كه به تو داده مي‌شود را انجام بدهي. شباهت ديگر اين نوع قراردادها در اينه كه بيمه نمي‌شوي و تامين نداري. اين يعني اگه از كارت اخراج شدي و يا قراردادت تمديد نشد از بيمه بي‌كاري خبري نيست و بعد از سي‌سال كار بايد غاز بچروني و تا آخر عمر سگ‌دو بزني. درست مثل يك برده!

چه كسي گفته دوران برده‌داري تموم شده است؟

بي‌نوشت: اينها را نوشتم چون از خيلي وقت بود كه دلم پر بود. امروز كه به مناسبت روز تولد مولي علي  از آقايان مثلن تقدير شد به همكار تنبل بغل دستي من به خاطر اينكه رسمي بود يك كارت پارسيان كه سي‌هزارتومان اعتبار داشت، هديه گرفت اما من دسته خر گرفتم!

بها آزادي

اين مطلب كاملن خام است.لطفن شما تكميلش كنيد . سوال اين است كه حاضريد جه مقدار بها براي آزادي مورد نظرتان بپردازيد؟

به نظر من آزادي يعني حق انتخاب داشتن. مطلب سخت شد! قبل از اينكه شروع به نوشتن كنم به مقدار بهايي كه براي آزادي مي‌پردازيم فكر مي‌كردم. يعني به يك كميت احتمالن يا چيزي در همين حدود، ولي ظاهرن قبل از اينكه به بهاي آزادي بپردازيم بايد مشخص كنيم آزادي مورد نظرمان كدام است؟ يا به تعبيري ديگر آزادي براي رسيدن به چه چيزي و حق انتخاب چه چيزي را داشتن؟

در هر زمينه‌اي مساله فرق مي‌كند. فرض كنيد براي رسيدن به خانه شخصي _براي كسي كه حانه شخصي ندارد_ سوال را بايد اينطور طرح كرد: حاضري چه بهايي براي رسيدن به آزاديي كه هدفش رسيدن به خانه شخصي است بپردازي؟ حتمن بهاي مورد نظر با بهايي كه براي رسيدن به آزادي براي داشتن يك نوشيدني سرد در فصل تابستان،متفاوت خواهد بود.

خلاصه اينكه جواب اين دو سوال مهم است. اول آزادي براي رسيدن به چيزي؟و دوم چه بهايي براي رسيدن به آزادي؟

تكمله1 : اگر آزادي را هدف نهايي فرض كنيم ونه وسيله‌اي براي رسيدن به مقصدي، مساله صورت جديدي پيدا مي‌كند.

تكمله 2: اگر نفست را در حلقوم بند نگاه داشته باشند از اين حرفهاي روشنفكرانه صادر نمي‌كني!