گلهای نیست، گر هست …
اینکه چرا نمی تونم اونطور بنویسم که مثلا روزی 2500 بازدیدکننده از بالاترین داشته باشم، مطلبی است که جوابش تا اندازهای روشن است.
عده ای می توانند عامهپسند بنویسند و عده ای هم نه. اما اینکه چرا، حرف دیگری است. شاید چون فکر میکنم که نمیتوانم آنطور بنویسم. واقعا این یک توانایی است که همه نویسنده ها ندارند.
سخت نویسان احتمالا اینطور فکر میکنند حرفهای جدی را نمی شود جوری نوشت که همه بفهمند و باید طوری بنویسند که فقط عدهای متوجه شوند که باید متوجه شوند!
به هر حال من فهمیدهام که اولا وبلاگنویسی جدی به هیچ وجه جدی گرفته نمی شود. سر آخر اگر میخواهی هم سخت بنویسی و هم معروف شوی، باید جدا از دنیای وب برای خودت کسی باشی تا عده ای لینکت را برای پزدادن خودشان همه شده کنار وبسایت/وبلاگ خودشان بگذارند و به مرحمت هزار لابی پیدا و پنهان هم که شده بعد از مدتی چندصد بازدید کننده ثابت (!) پیدا کنی!
اگر این پست را عمیقتر بخواهم ادامه بدهم باید از خودم بپرسم : چرا وبلاگ می نویسم؟
- برای اینکه خودم را نشان بدهم.
- برای اینکه خودم را به خودم ثابت کنم.
- برای اینکه خودم را به دیگران ثابت کنم.
- چون فکر می کنم جهان مجازی، حقیقی است و باید در آنجا هم مثل جهان واقعی بود و خیلی هم درشت و واضح بود تا بودنم ماندگار باشد.
- برای اینکه در جهان واقعی مشتری ندارم، پس از سر کسادی بازار به مجاز پناه آوردهام.
- چون معتاد نوشتنم.
- نمی دانم چرا می نویسم!
این بحث وبحثهایی مثل این در همان دورهای که موج بلاگنویسی آغاز شده بود (تقریبا بهار1380 به مدد راهنمای وبلاگنویسی حسین درخشان در وبلاگش) به موضوعی عمومی در میان بلاگرها تبدیل شد و هر کس مرام و عقیدهای را ترویج میکرد، اما این موج با رفتن بلاگرهای دوره اول وبلاگنوسی ایرانی و آمدن گروهی دیگر به فراموشی سپرده شد.
به هر حال هر کدام از گزینه های بالا را که انتخاب کنم نتیجه مخصوص بخودش را خواهد داشت. راستی چرا ویزیتور زياد مطلوب است؟
شایگان گفت,
ژوئن 16, 2008 @ 8:14 ب.ظ
درود بر شما
به نظر من هنر نویسنده اینه که طوری بنویسه که همه بتونن متوجه بشن، برخی دوستان فکر می کنند اگه با ادبیات ساده بنویسند کسر شان شان می شود، من به شخصه همیشه سعی می کنم اگر کلمه ای مدنظرم باشه و اون کلمه دو کلمه ی ساده و سخت باشه از کلمه ی ساده استفاده کنم اشکال ندارد برخی بگویند بضاعت نویسنده بیش از این نیست.
شخصیت های بزرگ که نمیان وبلاگ من رو بخونن، چند نفری در حد و اندازه های خودم و کمی بیشتر میان و مطلب رو میخونن.
موضوع دیگه ای که بهش اشاره کردین جذب مخاطب هست، ببین مثلا من می تونم همین الان تا ده دقیقه دیگه یه متن حماسی و احساسی بنویسم که بیش از سه هزار نفر رو جذب کنم کاری که برخی وبلاگ نویسان می کنند اما چه فایده ای دارد باور کن از بین این چند هزار نفر شاید یک نفر دیگه بازم سری به وبلاگت نزنه، من معتقدم آدم چهارتا خواننده ی ثابت داشته باشه بهتر از اینه که سی هزار تا بازدید کننده ی گذری داشته باشه، مثلا شده من چهار هزار بازدید کننده داشتم اما دریغ از یک نظر
سيا گفت,
ژوئن 16, 2008 @ 11:00 ب.ظ
زاويهء ديد عالي بود . ممنون .
گجمو2 گفت,
ژوئن 16, 2008 @ 11:06 ب.ظ
سلام.
به وردپرس خوش اومدی.
جالبه که واسم کامنت گذاشتی اما یادت رفته بود که آدرس وبلاگت رو واسم بذاری اما الان شانسی تو بالاترین چشمم به اسم وبلاگت خورد و + خوشگل هم بهش دادم و خوشحالتر خواهم شد که اسم وبلاگ رو به گجمو2 تبدیلش کنی چون گجمو اسم وبلاگ اول منه با بیش از 405000 بازدید کننده.
فرنگی گفت,
ژوئن 16, 2008 @ 11:56 ب.ظ
باشایگان موافقم، همینطور با قسمتی از نوشته شما.
با اینکه کمیت خواننده وبلاگ خیلی وسوسه انگیزه، ولی گاهی وقتی می بینم که برای چه کلمات مسخره سرچ شده در گوگل ویزیتور های زیادی داشته ام، معنی کیفیت ویزیتور را بهتر درک می کنم
پرهام گفت,
ژوئن 17, 2008 @ 12:50 ق.ظ
سلام
ببخشید نظرم به مطلبتون ارتباطی نداره٬ ولی جایی را برای ارتباط با شما پیدا نکردم؛
ما یک فوتوبلاگ گروهی داریم از عکاسانی معمولی که میخواهند پیشرفت کنند
با ما تبادل لینک میکنید؟ - منتظرتون هستیم
آدرس فوتوبلاگ: http://www.akasee.ir
موفق و شاداب باشید.
آنجل گفت,
ژوئن 17, 2008 @ 3:41 ق.ظ
با نظر شايگان موافقم .
حرف را بايد زد .. ولي چه جور؟
به نظرمن ساده و عاميانه اش بيشتر مي چسبه
پرهام گفت,
ژوئن 17, 2008 @ 12:55 ب.ظ
سلام
لینکتون را در فوتوبلاگ عکاسی ثبت کردم، ممنونم که مارا لین کردین.
مطلبتون را خوندم،این قضیه فکر من را هم مشغول کرده، تابستون می خواهم روی این موضوعات و یسری مسائل دیگه تحقیق کنم و اگر به نتیجه های خوبی رسیدم در یک وبلاگ این موضوعات را خواهم نوشت.
موفق و شاداب باشید
http://www.parhum.net
سجاد گفت,
ژوئن 17, 2008 @ 10:45 ب.ظ
من از همه رقم وبلاگ نوشتم. وبلاگ های خدماتی در مورد آی تی نوشتم در مورد سیاست نوشتم ولی دست آخر چیزی بدست نیاوردم در یکی از وبلاگ های روزی 3000 نفر هم بازدید بود ولی چه بازدیدی که نبودنش بهتر از بودنش بود.
بعد از چندین سال فهمیدم که من باید خودم و باشم وبرای خودم وبلاگ بنویسم به همین 200 300 بازدیدی که داریم راضی هستیم و شاد ولی میدونم که دارم عقیده ی خودم رو می گمو حسم رو بیان می کنم این مهمه.
من برای فهمیدن خودم می نویسم شاید دگران هم خواندند و فهمیدند!
موفق باشی دوست من